M’n eerste dag als vrijwilliger

Vrijdagochtend. Ik word wakker en kijk op m’n wekker om te zien hoe laat het is. Kwart voor 9. Over een uur en een kwartier begint m’n eerste dag als vrijwilliger in het plaatselijke verzorgingshuis. Oké, ik moet zeggen: het verzorgingshuis aan het aanliggende dorp, maar omdat dat een kwestie is van de straat oversteken om in het buurdorp te komen en het voor mij slechts 700 van mijn huis vandaan is, zie ik het toch wel als het plaatselijke verzorgingshuis. Of is het een verpleeghuis? Geen idee eigenlijk. Afijn, ik stap uit bed en doe m’n dagelijkse routine. Ik moet gewoon weer wennen aan het feit dat ik een wekker moest zetten en op tijd naar bed moest gisteravond. Daarnaast heb ik meerdere keren gekeken of ik m’n wekker wel echt goed had gezet.
Want ook al hoefde ik er pas om 9 uur uit, uitslapen is nog steeds een talent wat ik de afgelopen bijna 12 weken echt niet ben verleerd.

12 weken alweer. Oftewel bijna 3 maanden dat ik thuis zit en niet heb gewerkt. Dat is echt onvoorstelbaar lang realiseer ik me elke keer weer als ik er over nadenk.
Omdat ik 12 weken thuis zitten wel lang genoeg vond besloot ik vorige week dat het dan maar tijd werd om wat nuttigs te doen en dus werd het vrijwilligerswerk in dat verzorgingshuis. Na een meer gezellig dan ingewikkeld gesprek afgelopen maandagavond was ik goedgekeurd en kon ik vandaag aan de slag.
Het huis heeft, net zoals (bijna?) alle verzorgingshuizen vanwege het Coronavirus wekenlang dicht gezeten. Inclusief vrijwilligers mochten deze periode niet komen. Inmiddels begint het weer langzaamaan te draaien, alleen vrijwilligers van boven de 70 zijn een risico en worden geacht thuis te blijven.
Omdat ik zelf nog lang niet in de buurt van de 70 kom mocht ik dus wel binnenkomen.

Ik meld me in de grote hal en vraag bij wie ik moet zijn. Ik word doorverwezen naar een paar mensen een paar tafels verder. 2 meiden, 1 jongen en een wat oudere dame, die blijkt later, de leiding heeft beginnen net aan hun pauze. De dame vertelt me vrijwel alleen in dialect over de werkzaamheden.

Ik ga aan de slag in het winkeltje in het gebouw. Het is een klein supermarktje waar bewoners en personeel de boodschappen kunnen halen. Alles waar je aan denkt als je aan de voorraad- of koelkast van je opa en oma, of misschien ouders denkt is aanwezig. Alleen producten qua avondeten ontbreken aangezien de bewoners dat uit de keuken krijgen.
Ik vind het wel grappig om te zien dat dit dus echt producten zijn die oudere mensen kopen. Ik herken de koekjes, snoepjes en pakken sap die mijn opa en oma ook hadden vroeger.
Normaal gesproken komen de bewoners (als ze dat kunnen) zelf hun boodschappen halen. Nu niet. Nu wordt het vanwege het virus bij de mensen bezorgd.
Samen met een andere medewerker stop ik de gewenste boodschappen van het boodschappenlijstje van de bewoners dat we hebben gekregen in de tas die dan door 2 andere medewerkers wordt bezorgd bij de mensen. Prima alternatief. Maar ik zou het toch wel leuk vinden om de mensen te zien en even een praatje te maken.

Dat komt nog wel. Ik ben al blij dat ik zelf iets mag doen, en nog belangrijker: dat de mensen weer hun kamer af mogen en, al is het in een omgebouwde grote container, bezoek mogen ontvangen.
Het lijkt me zo vreselijk om verplicht op je kamer te moeten blijven. Niet voor straf zoals je vroeger als kind wel eens moest maar puur uit levensbelang. Ik zou het niet alleen saai maar ook eng vinden. Nu kan ik mezelf nog prima vermaken, een boek, puzzel, piano, netflix, verzin het maar.. ik kom de dag wel door. Maar als je slecht ter been bent of slecht tot zeer slecht ziet, dan duurt de dag wel lang.
Ik merk dat ik mezelf zowel weer schuldig als dankbaar begin te voelen. Schuldig omdat ik gewoon bijna 12 weken bijna echt niks heb gedaan terwijl hier echt werd geprobeerd om levens te reden, bewoners geen bezoek mochten ontvangen en bezoek niet even langs pa, ma, opa, oma of verzin het maar mocht gaan. Hoe oneerlijk eigenlijk.
Maar tegelijkertijd voel ik me ook dankbaar dat ik deze periode toch wel vrij goed ben doorgekomen. De enige, en gelijk grote tegenslag was toen ik hoorde dat m’n contract, vanwege dat virus, niet werd verlengd. Ik mocht wel terugkomen, maar wanneer was onduidelijk.
Dat was mijn enige echte persoonlijke tegenslag. En valt weer in het niets als ik hoor wat andere mensen hebben meegemaakt.
De dankbaarheid wint het toch van het schuldgevoel. Want wat had ik kunnen doen? Dus het heeft geen zin om me daar druk over te maken.
Nu ben ik blij dat ik íets kan doen. Ook al red ik er geen levens direct mee als ik een halfje bruin in een tas stop of een pak sap aansla op de kassa, ik help toch m’n medemens.
En ik doe het niet om mezelf zo goed en fantastisch te vinden, maar omdat ik vind dat dat een normaal maatschappelijk iets is wat je, als je in de gelegenheid bent, best een paar uur per week/maand kunt doen. Naast je baan of als je geen werk hebt, i.p.v. je betaalde baan. Daarom heb ik mijzelf aangemeld. Omdat ik na 12 weken thuiszitten wel weer toe was om iets nuttigs te gaan doen in de maatschappij.

Ondertussen loopt de tijd door en vullen we zowel de tasjes als de winkelvoorraad bij. Om 1 uur is het tijd voor pauze. Samen met de andere medewerkers eten we ons brood op waarna we weer aan de slag gaan. Even snel een kar met versproducten vullen om precies om 2 uur klaar te zijn. Tijd om naar huis te gaan.
M’n eerste dag als vrijwilliger zit er op. Een berg aan informatie zit in m’n hoofd. Ik begrijp nu hoe nieuwe medewerkers die ik wel eens heb moeten inwerken zich moeten voelen. Ik zeg ook altijd niet voor niks: ‘Onthoud wat je kunt onthouden, en de rest komt later wel.’
De eerste dag zit er op. Ik ben goedgekeurd en mag morgen terugkomen. Langzaamaan begint het normale leven terug te komen. Het zij nu als vrijwilliger, maar het is een begin voordat ik weer echt aan het werk mag. Iets waar ik naar uit kijk, maar ook best wel weer aan moet wennen.
Maar ook dat zal vast wel weer goed komen. Net zo als het echte werken. Dat is overigens ook weer helemaal goed gekomen :).

Doe jij vrijwilligerswerk?

Liefs,

Charlotte

Gepubliceerd door Charlotte

Hoi, leuk dat je een kijkje neemt op mijn site. Ik ben Charlotte, 29 jaar en woon op het mooie toeristische Goeree-Overflakkee. In het dagelijks leven werkzaam op een vakantiepark in de buurt. Je kunt hier huis- tuin- en keukenberichten lezen over onderwerpen die dicht bij mij staan waaronder het alleen wonen. Ik vind het fijn om mijn hersenspinsels van mij af te kunnen schrijven en te delen. Daarom zal er zo nu en dan een blog online komen. Geen vaste dagen of vast aantal per week maar gewoon als ik er zin in heb. Like, reageer, geef tips, onderwerpen of wat je maar wilt. Word ik in ieder geval heel blij van :). Pak een kop koffie of thee en kijk eens rond. Er is genoeg leesvoer te vinden. Veel leesplezier! X Liefs, Charlotte

2 gedachten over “M’n eerste dag als vrijwilliger

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: