Een weekje in de ziekenboeg

Anderhalve week geleden werd ik opeens ziek. Voor een ander misschien niet zo bijzonder maar voor mij wel ik vrijwel nooit ziek ben. De laatste keer was 2 jaar geleden in Australië dus voor mij een uitzonderlijke ervaring, vooral omdat het een week duurde.

Woensdagochtend 16 juni om 7 uur ’s ochtends ging de wekker. Ik was die dag vrij maar omdat het druk was op het werk had ik aangeboden om een dagje extra te komen. Maar zodra ik wakker werd begon ik al te twijfelen: verkouden, hoofdpijn, keelpijn.. het zal toch niet…? Afgemeld en gelijk online voor de allereerste keer een testafspraak gemaakt. Paar dagen daarvoor had ik nog tegen iemand gezegd dat ik nog nooit heb hoeven testen en dat graag zo wil houden omdat het me helemaal niks leek. Helaas moest ik er toch aan geloven.
Gelukkig kon het gewoon in m’n eigen dorp dus begin van de middag reed ik naar de testlocatie. En in tegenstelling tot mensen die zeggen dat het niks voorstelt vond ik het toch echt niet zo fijn. Dus hopelijk was dit een eenmalige actie.

De rest van de dag vermaakte ik me hangend op de bank, omdat de uitslag niet binnen was hield ik een vrijwillige quarantainedag en vroeg een vriendin om wat boodschappen te halen. ’s Avonds lag ik om 19:30 op bed, iets wat ik als avondmens dus echt nooit vrijwillig doe en de volgende dag kwam ik er pas rond 9:30 uit. Reken maar uit.
Nadat ik als eerste de volgende dag in de mail van de GGD had gezien dat ik negatief was (yes, maar zo voelde ik me ook letterlijk) ging ik na het ontbijt beneden op de bank terug naar boven om te douchen om vervolgens weer slapend op bed te belanden. Inmiddels was ik ook verkouden geworden wat ook energie kostte en waardoor ik ’s nachts niet kon slapen dus al met al bestonden mijn dagen voornamelijk uit eten-slapen-bankhangen. Netflix was deze dagen mijn grote vriend.

Donderdag was ik sowieso al vrij maar vrijdag zou ik eigenlijk een middag en avonddienst moeten werken tot 21:30. Dat dat teveel zou worden dat was me al duidelijk, maar een paar uurtjes van 18:00 tot 21:30 dat moet toch wel weer kunnen? Tenslotte ben ik nooit ziek dus na 2 dagen moet het wel weer klaar zijn! Maar toen ik na het ontbijt om 10:00 mezelf weer naar boven sleepte met m’n resterend beetje energie om vervolgens weer op bed te belanden, wist ik wel dat dat niet verstandig was. Alleen al de gedachte dat ik mezelf dan zou moeten aankleden, 30 minuten rijden, werken en weer 30 minuten terug kostte al energie. Maar ja, soms wilt je hoofd meer dan je lijf dus gelukkig zijn er dan andere mensen die voor je op de rem trappen en laten inzien dat je heel veel kunt willen maar dat dat niet altijd verstandig is.

Waar ik achterkwam die week is hoe behulpzaam en betrokken mensen zijn. 2 vriendinnen hebben een paar keer boodschappen gedaan, ik heb 2 keer van verschillende mensen eten gekregen, berichtjes hoe het met me ging en of men iets voor me kon doen. Superlief die betrokkenheid maar ik vond het ook wel lastig, hulp vragen. Want ik doe het al 10 jaar zelf, oké boodschappen liet ik nu aan een paar vriendinnen over omdat ik mensen niet in paniek wilde brengen in de supermarkt met mijn hoestbuien. Maar afwassen of de was doen.. ik ga toch niet iemand bellen om voor me te komen afwassen? Dat stukje hulp vragen voelde toch wel bezwaarlijk en dat betekende dat de afwas 1 keer in de 2 dagen werd gedaan, maar hé, als je ziek bent eet je toch niet veel en niemand die er last van had dus niet te moeilijk over doen.
Zondagmiddag moest m’n woonkamer ook weer nodig worden gestofzuigd, hulp daarvoor vragen ging me ook net te ver want ik kan het toch wel alleen wat resulteerde in een schone woonkamer en keuken en een middagdutje van 4,5 uur. Dat was wel even schrikken toen ik om 20:30 wakker werd. Oeps!

De week daarna bleef ik een fanatieke Netflix kijker en lag ik voornamelijk op de bank. Gelukkig kreeg ik ook wel weer meer energie zodat ik eind van de week eindelijk weer aan het werk kon. Want een week vrij zijn als je vakantie hebt is leuk, maar een week vrij zijn omdat je ziek bent en geen energie hebt, dat is een heel ander verhaal. Mijn zus heeft sinds een paar jaar chronische vermoeidheid. Vergeleken met haar stelt een weekje natuurlijk niks voor maar ik kon haar situatie wel enigsinds voorstellen. Zij blogt daar over op haar eigen account.
Ook al was het van mij maar een week. Ik heb nu in ieder geval ook een keer ervaren hoe het is om de hele dag moe te zijn en ben erachter gekomen hoe fijn het is als er dan mensen voor je klaar staan. Maar vooral kwam ik er achter dat als je iemand hulp wilt aanbieden het makkelijkste is om zelf met een suggestie te komen. Ik had bijvoorbeeld geen energie om na te moeten denken wat ik een ander dan zou moeten laten doen, terwijl wanneer iemand een berichtje stuurde met de vraag ‘ik heb eten voor je, wil je hebben?’ Of, ‘zal ik boodschappen voor je doen?’ dan hoefde ik verder nergens over na te denken wat dan best wel heel fijn was. Zo leer je zelf ook nog eens wat, zelfs als je ziek bent.

Wanneer was jij voor het laatst ziek en vind/vond je het fijn als andere mensen dan voor je kwamen zorgen of voelde je je dan toch wel bezwaard en ongemakkelijk?

Liefs,

Charlotte

Ik had een overbeet

Toen ik in 2012 op dwarsfluitles zat moest ik voor een bepaalde noot m’n onderkaak voor m’n bovenkaak zetten. Iets wat naar mijn mening onmogelijk was en ik ook tegen m’n lerares vertelde. ‘Ja maar jij hebt ook een flinke overbeet.’ Was haar reactie waardoor het logisch was dat ik dat niet kon. Persoonlijk had ik nooit stilgestaan bij dat feit. M’n tandarts had het nooit benoemd en thuis was het ook nooit ter sprake gekomen. Daarbij was m’n gebit wel gewoon netjes recht dus het woord beugel was nooit in m’n hoofd gekomen.

Tot die opmerking dus. Bij m’n eerst volgende tandartsbezoek vroeg ik aan de tandarts wat die er van vond. Hij gaf m’n dwarsfluitlerares gelijk en ik werd doorverwezen naar de orthodontist in Hellevoetsluis, 20 minuten rijden. Daar zou ik 3 jaar lang vaste klant worden. Iets waar ik dus nooit over na had gedacht, maar het kan veranderen. In februari 2013 kreeg ik m’n benedenbeugel. Het is dat het moest en dat die vast zat maar die eerste week wilde ik niks liever dan dat ding eruit trekken.. een paar maanden later werden ook m’n tanden boven ‘verblijd’ met dit ijzerwerk.

In augustus 2013 vertrok ik naar Afrika om 2 maanden vrijwilligerswerk te gaan doen bij stichting mercyships op de Africa Mercy. En beugels.. die kennen ze in Afrika niet 😉 dus ik, oké mijn gebit was een serieuze happening. Volwassenen die serieus vroegen wat dat is en een keer een kind dat zeer verbazingwekkend naar me keek en alleen maar ‘WOW! Wooooow’ kon uitbrengen en voor de zekerheid ook even naar de tanden van een andere vrijwilligster keek om te zien of die ook zulke rare tanden had om vervolgens weer vol verbazing naar mijn mond te kijken. Hilarisch moment was dat.

Half oktober kwam ik weer terug in Nederland en ging het beugelproces weer verder:
elastiekjes, gips happen, nieuwe draadjes, ijzeren ring om m’n tand, schroef in m’n rechteronderkaak vanwege een getrokken kies en dat weer dicht moest groeien.. ik heb van alles gehad.

Omdat al bekend was dat ik een kaakoperatie zou moeten ondergaan wist ik ook dat m’n verstandskiezen eruit zouden moeten. Waarom weet ik niet, maar toen ik in het voorjaar van 2014 naar het ziekenhuis ging om die te laten verwijderen werd medegedeeld dat het die dag niet ging gebeuren maar pas over een half jaar en de operatie daardoor ook een half jaar werd verschoven #baalmomentje. Iets met miscommunicatie. Tja, ik had nog gehoopt dat ik in 2014 klaar zou zijn met het hele proces maar helaas, dat mocht nog een jaartje verder gaan.

Vrijdag 19 juni 2015 was het eindelijk de grote dag. Om half 8 ’s ochtends werd ik in het Maasstad ziekenhuis in Rotterdam verwacht waarom het niet gewoon in het ziekenhuis in de buurt kon? Ik heb geen idee. Na standaard procedure: infuus aanbrengen, vragenlijst invullen, sexy pakje aantrekken, werd ik naar de OK gereden. Een verpleegster die me naar de operatie kamer reed vroeg of ik zenuwachtig was en ergens bang voor was. ‘Ja, dat ik wakker word tijdens de operatie’, dat leek, en lijkt me zo eng. Nadat ze me gerust had gesteld dat dat nog nooit is gebeurd en nooit gaat werken en dat dit voor de artsen een dagelijkse bezigheid was werd ik met een gerust hart de operatie kamer binnen gereden.
Een paar uur later was de operatie geslaagd, was m’n onderkaak ongeveer een cm naar voren en op slot gezet en zag ik eruit als een bont en blauw geslagen hamster.

De volgende ochtend ging ik weer naar huis en de dagen daarna bleef ik die opgezwollen blauwgeslagen hamster met een mond die letterlijk niet verder dan een paar millimeter open ging. Eten deed ik de eerste paar dagen daarom met een injectiespuit. Van de injectiespuit en vloeibaar ging het naar zacht eten en langzamerhand heb ik weer geleerd om alles te kunnen te eten. En dat langzaamaan bedoel ik letterlijk, want als je dat te snel doet dan voelt dat, alsof je een dubbel gebroken kaak hebt.

Inmiddels zijn we 6 jaar verder na die operatie. De beugel ging er ongeveer een jaar later definitief uit. Hoera! Het enige hinder dat ik nu nog ondervind na het hele proces is dat ik geen hagelslag kan eten zonder last te krijgen van m’n kaken, ik kan niet fatsoenlijk een glas in 1 keer leegdrinken zonder te knoeien en ik voel nog precies waar precies m’n kaak is opengemaakt zowel links als rechts. Tip: als je nieuwsgierig bent hoe ze je kaak aan beide kanten hebben opengemaakt en je wilt dat opzoeken op youtube. Doe dat niet. Vooral niet als je zelf de patiënt bent geweest... ik spreek uit ervaring. Ze gaan echt niet zachtzinnig te werk.

Ondanks dat ik het tijdens het jarenlange proces echt niet leuk vond ben ik achteraf toch zo blij dat ik het heb laten doen. En iedereen die aan het begin staat kan ik alleen maar zeggen: Ga ervoor! Het is niet zo dat het voorbij is voordat je het weet. Maar het is wel zo dat als het voorbij is je blij bent dat je het hebt laten doen. Dus mocht je aan het begin staan zou ik zeggen: Zeker doen!

Heb jij een beugel gehad? En kende je mij al voordat ik in het beugelproces belandde?

Liefs,

Charlotte

Single, alleenstaand of alleengaand

Pasgeleden was er in mijn kerkelijke gemeente en seminar over alleengaand, alleenstaand en single. Waarin alle thema’s werden besproken. Een thema waar iedereen op wat voor manier ook mee te maken heeft kwam ik achter tijdens de avond. Maar wat ben ik nu? Ben ik alleenstaand, alleengaand of single? En wat is het verschil?

Om te beginnen, single:
Een single persoon is iemand die alleen door het leven gaat, iemand die nog geen partner heeft gevonden maar wel serieus daar naar op zoek is.

De alleengaande:
Een alleengaande is iemand die alleen door het leven gaat, dat kan zijn door:
Het lot ‘het is er gewoon (nog) niet van gekomen.’
Een trauma, bijvoorbeeld een (v)echtscheiding meegemaakt of een andere heftige gebeurtenis waardoor de alleengaande geen relatie meer wilt.
Geen behoefte aan een relatie/iemand om alles mee te delen, dus een bewuste keuze.

De alleenstaande
De alleenstaande is zoals het woord al zegt iemand die er alleen voor staat. Dat kan zijn als alleengaande maar ook als je getrouwd bent of een relatie hebt.
Dit kan zijn:
Alleen in je geloof, een partner hebben die niet gelooft en daar dus alleen in staan. Of juist andersom.
Alleen als directeur in een bedrijf en alleen beslissingen moeten nemen.
Alleenstaande ouder vanwege een scheiding/verlies partner of een partner hebben die veel weg is voor het werk.
Enigst kind.
Geaardheid.
Ziekte.
Allemaal dingen waar je alleen in staat en waardoor je je alleen kunt voelen omdat je niemand hebt om die gevoelens mee te delen.

Kortom er zijn genoeg mogelijkheden om alleenstaand/alleengaand/single te zijn. Zelfs als je een partner hebt. Dat hoeft niet te betekenen dat alleen door het leven gaan meer nadelen heeft dan samen door het leven te gaan.
Paulus schrijft ook in 1 korinthe 7 vanaf vers 25 dat het goed is om te trouwen maar beter is om alleen te blijven, dan heb je alleen jezelf om rekening mee te houden, alleen je eigen problemen om je zorgen om te maken en dan kan je je volledig op God richten. Helemaal waar natuurlijk, alleen is dat soms best lastig. Je hebt vaak als je alleen door het leven gaat ook niet iemand om je problemen en zorgen mee te delen. En samen je geloof delen kan ook heel fijn en belangrijk zijn.
Nu ben ik wel gezegend met lieve mensen om me heen en een paar mensen bij wie ik al m’n problemen en zorgen durf te delen. Dus daar maak ik me geen zorgen om 😉

En ik vind dat zo bijzonder die bijbeltekst, want het lijkt toch wel dat trouwen en een krijgen gezin het grote doel is waarvoor we op deze wereld zijn gemaakt, want als je niet trouwt dan is je leven niet compleet. De datingsites vliegen je om je oren en de #zogelukkig #happyfamily wordt vaak gebruikt onder gezinsfoto’s op social media. En als je zegt niet getrouwd te zijn, of geen relatie te hebben dan krijg je als antwoord ‘dat komt nog wel hoor, je bent zo leuk’. Goed bedoelt natuurlijk maar dat kan niemand zeker weten.
In Genesis 2:18 staat juist dat God zegt ‘het is niet goed dat de mens alleen is. Ik zal hem een helper geven die bij hem past.
God had Adam gemaakt en wist dat het niet goed was dat Adam alleen zou blijven en maakte dus Eva uit de rib van Adam.
Nu kun je dit lezen als: ‘het is niet goed dat de mens alleen is, dus het is het beste om te trouwen want dan ben je niet meer alleen.’ Maar dat hoeft dus niet zo te zijn. Een helper kan ook gewoon iemand zijn met wie je van alles kunt delen zonder dat je een relatie met die persoon hebt, iemand om samen leuke dingen mee te doen, iemand die je advies geeft bij belangrijke keuzes of je helpt met je financiën. Nou dat heb ik. Dus daarvoor hoef ik niet op zoek naar een man om mee te trouwen.

Maar wat ben ik nu?
Ik ben niet serieus op zoek naar een partner en voel me ook niet echt een single hoe gek dat misschien ook klinkt.
Ik denk dat alleenstaand/alleengaand meer bij mij past. Alleenstaand in mijn werk, ik ben 1 van de weinige christenen onder mijn collega’s en dat kan soms lastig en alleen zijn. Ook woon ik natuurlijk alleen en kan dat soms ook echt alleen zijn, het is tenslotte zo dat als je hulp nodig hebt of als je ergens mee zit dat je dan hulp van buitenaf moet vragen. Men komt niet uit zichzelf naar je toe om je te helpen.
En alleengaand, ik denk door het lot..? De 1 trouwt op z’n 20e de ander op de 40e en andere mensen nooit. Ik vraag me wel eens af waarom maar dat weet ik niet. Net zoals ik niet weet of en eventueel wanneer ik ooit zou trouwen. Ik kan me het nu gewoon echt niet voorstellen, en dat is niet vanwege een negatief zelfbeeld, ik zie het gewoon niet voor me en moet er soms ook echt niet aan denken iemand in m’n huis om rekening mee te moeten houden. Ik vind vaak wel lekker makkelijk zo.
Ik denk nu maar zo: Als God wilt dat ik ooit ga trouwen dan zal Hij er vast ook voor zorgen dat dat gebeurd. Maar zelf heb ik het losgelaten en laat ik me er niet door leiden.
Want het het voordeel van alleen wonen is weer dat je alleen met jezelf rekening hoeft te houden en dat is op bepaalde momenten echt wel heel fijn.

In welke categorie kun jij jezelf het meeste vinden?



Liefs Charlotte

Mocht je het interessant vinden om terug te luisteren/te kijken, hieronder de link naar de seminar over het thema.
https://www.youtube.com/watch?v=fczaKb3caE8&t=5827s

Klikkend rijk worden

Geld verdienen door een paar simpele klikken. Klinkt misschien onmogelijk maar inmiddels heb ik daardoor al ruim €200,00 verdient. Puur alleen door een paar muisklikken. Hoe, dat leg ik uit in deze blog.

Online geld verdienen? Hoe dan?
Ik heb het over online spaarprogramma’s waarin je door op het klikken op een simpele reclame e-mail punten kunt sparen en die punten kunt laten uitbetalen als je vind dat je genoeg hebt. En nee dan heb ik het natuurlijk niet over honderden euro’s per maand. Maar van de minimale inzet die je moet uitvoeren, hooguit 2 minuten werk per dag, kun je ook geen vetpot verwachten.
Zelf ben ik lid van 5 verschillende spaarprogramma’s: Euroclix, Ipay, Betaaldemails, NuCash en Qassa. Des te meer programma’s je volgt des te sneller het gaat en des te meer geld je verdient.
Omdat ik het meest actief ben met Euroclix zal het in deze blog nu verder daar over gaan.

Hoe werkt het?
Het is heel simpel: Eerst meld je je aan op de website van het spaarprogramma waaraan je mee wilt doen.
Je krijgt vervolgens van je spaarprogramma dagelijks een e-mail. Laten we zeggen van een kledingwinkel waarin staat dat je 15% korting krijgt als je via die link bij hun bestelt of anders bepaald aantal punten krijgt als je alleen al op de link klikt. Vervolgens klik je op de mail, als je wilt bestel je wat bij de winkel, maar zo niet hou je het alleen bij het klikken, en vervolgens verwijder je zowel de link waarop je bent doorverwezen als de e-mail. Alles verwijderd en als dank voor het ‘lezen’ krijg je van je spaarprogramma punten bijgevoegd op je account. Maximaal 5 tellen werk. Dat is alles. Hieronder een voorbeeld van een e-mail die je kunt krijgen.

Voorbeeldmail van NuCash.nl. Als ik op de afbeelding klik word ik doorgestuurd naar de website van de webshop en kan dan met 70% korting winkelen. Als ik alleen op de afbeelding klik en vervolgens verwijder heb ik een halve cent verdient.
Totaal heb ik door dat te doen dus al €62,30 verdient.

Verschillende manieren.
Je kunt op verschillende manieren extra spaarpunten opbouwen die je dan ter zijne tijd kunt laten uitbetalen:
1. Voor alleen simpel op een e-mail klikken. Hiervoor krijg je 0,005 cent. En ja, dat is vrijwel niks, maar als je ook kijkt naar wat je er voor moet doen, is dat ook bijna niks.
2. Naast het simpel klikken kun je ook meedoen met online onderzoeken met onderwerpen waarin gevraagd word naar je mening naar bijvoorbeeld frisdrank, eten bestellen, reclame, geld, enzovoort. in de e-mail staat altijd vermeld hoelang een onderzoek duurt en hoeveel geld/punten je er voor kunt krijgen. Als het onderzoek is afgelopen krijg je het direct uitbetaald of word het toegevoegd aan je account.
3. Online bestellen via spaarprogramma’s. Als je toch al online wilt bestellen waarom dan niet via een extra weg als je dat extra spaar punten oplevert? Stel je wilt nieuwe schoenen bestellen. Dan ga je naar de website van je spaarprogramma. Daar typ je de naam in van de winkel waar je wilt kopen, vervolgens word je daar naar doorverwezen, je bestelt wat je wilt bestellen en op het einde heb jij je schoenen + extra punten/geld op je spaarprogramma account. Het precieze bedrag/aantal punten verschilt per webshop.

Mijn gespaarde punten. Hoe langer je spaart des te hoger de waarde word.
Ik was al een paar weken terug aan deze blog begonnen. In deze afbeelding zie je als je goed kijkt €59,- staan. Inmiddels is dat €80,-.

Het vraagt dus wel wat geduld, in het begin lijkt er niks te gebeuren. Maar als je niet opgeeft en door blijft sparen levert dat in de loop van de tijd toch mooie bedragen op. Inmiddels heb ik als ik alle spaarprogramma’s bij elkaar optel al meer dan €200,- bij elkaar gespaard. En dat is toch mooi meegenomen voor af en toe een minuutje te klikken tijdens het tv kijken of als je op de bus staat te wachten.

Wil je dit nu ook?
Via onderstaande link kun je je aanmelden en dan wijst de rest zich vanzelf.
Of stuur mij een berichtje en dan leg ik je alles stap voor stap uit. Want slapend rijk worden dat word lastig maar klikkend ‘rijk’ worden dat gun ik iedereen.

https://www.euroclix.nl/index?SRef=NaZsITmXzX7BdDpU

Liefs,

Charlotte

Ik verwijderde m’n Instagram account van m’n telefoon.

Als je me op Instagram hebt dan zul je het misschien wel hebben gemerkt. De afgelopen 4 maanden, ik heb even 3x moeten tellen of het wel echt klopt zo’n lange tijd, had ik m’n Instagramaccount verwijderd

Totdat ik m’n account verwijderde zat ik meerdere keren per dag op m’n account. Gewoon even scrollen, posten en weer weg. En dat dan vanaf het moment dat ik opstond totdat ik weer naar bed ging. Met als gevolg dat ik ’s avonds in bed nog een uur op Instagram zat. Tja, dat moet natuurlijk anders, maar de nieuwsgierigheid, of misschien wel verslaving(?) was groter.

Maar die ommekeer kwam vorig jaar november. Ik werd ’s ochtends wakker en pakte zoals iedere ochtend m’n telefoon om door m’n account te scrollen.
Als eerste las ik een post van iemand die schreef hoe blij ze was met de successen van de afgelopen jaren. Niks mis mee natuurlijk maar als je er soms van baalt dat jouw leven niet zo succesvol is verlopen en dezelfde dromen als die ander opschrijft die zijn uitgekomen en die bij jou dan niet zijn uitgekomen dan kan zo’n bericht wel even in het verkeerde keelgat schieten. ‘Waarom gaat het leven bij sommige mensen toch zo makkelijk?’ Met als gevolg dat ik de dag al in de downmodus begon. Dat is niet de bedoeling! Dus weg met dat account.

M’n account daadwerkelijk verwijderen vond ik wel een paar stappen te ver gaan. Ik vind het wel leuk om af en toe foto’s te kijken en op de hoogte te blijven van mensen om me heen. Ook staan er nog best veel foto’s van mijn Australië/Nieuw-Zeeland avontuur op Instagram en ik zou het zonde vinden om die kwijt te raken. Dus ik heb de afgelopen maanden wel eens rondgekeken maar dan hooguit 1 keer in de paar weken. En ik kwam er al snel achter dat een story plaatsen via internet met je mobiel gewoon echt niet te doen is.

Dus sinds een paar dagen heb ik m’n account weer opnieuw op m’n telefoon gezet en kan ik nu dus weer gewoon posten en scrollen zoveel als ik wil. Alleen heb ik nu minder die behoefte. Als ik iets heel belangrijks echt moet weten dan kom ik daar heus wel achter via wie dan ook. En zo niet, dan is het ook geen ramp.
Ik wil daar nu meer bewust mee bezig zijn en het meer in balans brengen.
Niet de hele dag bezig zijn met scrollen, berichten liken, berichten posten en bezig zijn met die paar likes die ik voor een bericht krijg maar gewoon delen wat ik leuk vind om te delen i.p.v. bezig zijn met onbelangrijke dingen zoals vergelijken met de meer succesvolle accounts van anderen.
Want naast berichten lezen over het zo schijnbare succesvolle leven van die ander, tenslotte heeft iedereen zo z’n gebreken alleen delen we dat niet zo snel online, was ik ook best veel bezig met het vergelijken van de accounts en het aantal volgers, ‘waarom heeft zij zoveel honderden of misschien wel duizend volgers terwijl ik er ‘slechts’ 202 heb?’ van anderen. Super onnodig om je daar druk om te maken weet ik nu. Des te meer volgers, des te meer kans dat er ook een hoop mensen tussen zitten die je niet kent en ook zogenaamde rotte appels die je op alles wat je deelt commentaar geven. En dat is wel het laatste waar ik op zit te wachten. Nu kan ik tenminste zeggen dat van de mensen die mij volgen ik bijna iedereen wel persoonlijk ken of heb gekend. En dat vind ik een stuk belangrijker dan die 1000 of duizenden volgers halen.

Heb jij wel eens een social media pauze genomen?